Stan edukacji muzycznej w Polsce 2010

Dyskusja o stanie edukacji muzycznej w Polsce nasycona jest od lat zbyt dużą dozą stereotypów. Warto zwrócić uwagę na następujące zagadnienia:

  1. Istotą nowoczesnej edukacji muzycznej w szerokim tego słowa znaczeniu jest funkcjonowanie w jej obszarze i zaangażowanie w jej rozwój wielu niezależnych podmiotów i instytucji. Mam tutaj na myśli: edukację w systemie oświaty, szkolnictwo muzyczne, edukacyjne działania ośrodków i instytucji kultury, aktywność animatorów czy wreszcie media. Zagrożeniem dla efektywności działań nie jest tu – jak często się sądzi – ich autonomia, ale brak woli albo możliwości współpracy, a także brak odpowiednich uwarunkowań i instrumentów prawnych, które taką współpracę umożliwiają. W Polsce uwarunkowania takie dopiero się kształtują.
  2. W dyskusjach nad niezadowalającym stanem umuzykalnienia dzieci i młodzieży w Polsce zbyt pochopnie winą za ten stan rzeczy obarcza się niemal wyłącznie szkolnictwo powszechne, tymczasem należałoby rozpatrywać tę kwestię w nieco szerszym kontekście, podobnie jak nieco szerzej należałoby też kształtować wizje potencjalnych zmian w tym zakresie. Mam tu na myśli np.: potencjał szkolnictwa muzycznego I st., który nie jest w pełni wykorzystywany, czy aktywność lokalnych animatorów muzycznych, których wsparcie mogłoby zaowocować inicjatywami cennymi dla środowisk w terenie.
  3. W ostatnim okresie pojawiły się w systemie oświaty w Polsce dostrzegalne przesłanki wskazujące na możliwość poprawy stanu powszechnej edukacji muzycznej dzieci i młodzieży. Mam tutaj na myśli: wyodrębnienie treści muzycznych w podstawie programowej dla nauczania zintegrowanego, zwiększenie liczby godzin muzyki w szkołach podstawowych, pojawienie się przedmiotu „zajęcia artystyczne” w gimnazjum i liceum. Tendencje te muszą jednak być wsparte zmianami w zakresie kształcenia i doskonalenia zawodowego nauczycieli. Bez wysoko wykwalifikowanych i właściwie zmotywowanych do działania muzyków pedagogów szanse na utrwalenie pozytywnych tendencji i postęp są niewielkie.
  4. System szkolnictwa muzycznego w Polsce – w wielu obszarach – może być uznany za wzorcowy. Jego dalszy harmonijny rozwój wymaga jednak przemyślanych i konsekwentnych reform. Dotyczy to zwłaszcza szkolnictwa I st., które w większym niż dotychczas stopniu służyć winno powszechnemu umuzykalnieniu, oraz szkolnictwa wyższego, które musi dostosować się do wyzwań nowoczesnego rynku pracy.

fragment tekstu: Andrzej Białkowski Edukacja muzyczna.Problemy, wyzwania, kierunki rozwoju,
w: Raport o stanie muzyki polskiej, Warszawa 2011

Kategorie

Edukacja muzyczna